บางส่วน:: ความเป็นจริงของสังคม

คนแรก ... ขับรถเบนซ์ ราคา 3 ล้าน
เขาเป็นหนี้แบงค์ 12 ล้าน
ชีวิตของเขา ... อยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย

คนที่สอง ... ขับโตโยต้า ราคา 7 แสน
เขากู้แบงค์มาผ่อนบ้าน ... ราคา 2 ล้าน
ชีวิตของเขา ... มักมีเรื่องให้กลุ้มใจอยู่เสมอ

คนที่สาม ... ขี่มอเตอร์ไซค์ราคา 5 หมื่น
เขามีเงินฝากแบงค์ 7 แสน
ชีวิตแม้จะราบรื่น ... แต่ก็รู้สึกว่างเปล่าไร้สาระ

เมื่อทั้ง 3 คนมาเจอกัน
คนขี่มอเตอร์ไซค์ ... อิจฉาคนขับโตโยต้า
คนขับโตโยต้า ... อิจฉาคนขับเบนซ์
คนขับเบนซ์ ... อิจฉาคนขี่มอเตอร์ไซค์

นี่คือ "ความเป็นจริงของสังคม"

ที่แต่ละคน ... ต่างเป็นทาสของเงินทอง และโชคชะตา

แมว ... ชอบกินปลา
แต่กลับว่ายน้ำไม่เป็น

ปลา ... ชอบกินไส้เดือน
แต่ก็ไม่สามารถขึ้นบก มาขุดไส้เดือนได้

สวรรค์ ... เอาเหยื่อมากมาย มาล่อเรา
แต่ก็ ... ไม่ให้ได้มันมา โดยง่ายดาย

เรื่องใหญ่สักเท่าใดของวันนี้
ถึงพรุ่งนี้ ... ก็กลายเป็นเรื่องเล็กจิ๊บจ๊อย

เรื่องใหญ่สักเท่าใดของปีนี้
ถึงปีหน้า ... ก็กลายเป็นนิทาน

อย่างมาก ... พวกเราก็เป็นเพียงแค่
คนที่มี "นิทาน" ใว้เล่าให้คนอื่นฟัง

ชีวิต ... ก็มีเพียงเท่านี้

(cr : แชร์ธรรมนำชีวิต)

เด็กคือผ้าขาว จะย้อมสีอะไรต้องใคร่ครวญกันมากๆ

เด็กคือผ้าขาว จะย้อมสีอะไรต้องใคร่ครวญกันมากๆ

แทนที่จะแจกแทปเลส. 

ก็ลองแจกกีตาร์ กลองชุด
แจกครื่องดนตรีทุกประเภท
แจกอุปกรณ์การกีฬา
แจกอุปกรณ์การเกษตร
แจกเครื่องมือประดิษฐ์ ทดลองต่างๆ
แจกอุปกรณ์งานศิลปะ
แจกเครื่องมือทำอาหาร ขนม แปรรูป

ควรเอาหลักสูตรเก่าโยนทิ้ง
เชิญครู ผู้ปกครอง ผู้รู้ มืออาชีพด้านต่างๆ
มาช่วยกันจัดตารางการเรียนใหม่
แบบวัดครึ่งหนึ่งกรรมการครึ่งหนึ่ง
แบ่งเวลาวิชาการ กับ วิชาจินตนาการ ครึ่งต่อครึ่ง
ให้เด็กได้แสดงออก ได้คนหาตนเอง ได้ฝึกสิ่งที่เขารัก เขาชอบ เขาถนัด

ถ้าไม่ยอมเปลี่ยนแปลงหลักสูตร
ถ้าไม่ยอมเปิดโอกาสให้ครูได้สอนแนวปฏิบัติ
ถ้าไม่ยอมปรับเปลี่ยนเนื้อหาและบรรยากาศ
ถ้าไม่ยอมผ่าตัดทั้งระบบ

โรงเรียนจะกลายเป็นค่ายกักกัน
โรงเรียนจะกลายเป็นขุมนรก
โรงเรียนจะกลายเป็นแหล่งบ่มเพาะความทุกข์ใจ
โรงเรียนจะกลายเป็นสถานที่ทำลายอนาคตเด็ก

เด็กทิ้งการเรียน เพราะการเรียนทิ้งเด็ก
เด็กทิ้งครู เพราะครูทิ้งเด็ก
เด็กทิ้งโรงเรียน เพราะโรงเรียนทิ้งเด็ก

คำว่า "ทิ้ง" ในที่นี่! ไม่ใช่แค่ ..ไม่ดูดาย ทำแกนๆ ทำอย่างซังกะตาย ทำเพราะใบสั่ง ทำตามข้อจำกัด ทำตามนโยบายห่วยๆ แต่หมายถึงการทิ้งความเป็นการศึกษาที่เป็นแก่นสาร มาเอาเป็นเอาตายกับกระพี้

ก็ลองนึกดูสิเธอ ..
ถ้าเด็กไม่มีสัมมาคาระวะ
ถ้าเด็กไม่มีมารยาท
ถ้าเด็กไม่มีจิตอาสา
ถ้าเด็กไม่มีความอ่อนโยน
ถ้าเด็กไม่มีความประพฤติน่ารัก

ต่อให้ได้เหรียญทองโอลิมปิคล้นตู้

มันก็ช่วยการศึกษาไทยทั้งระบบไม่ได้หรอก

เด็กไทยแพ้เด็กชาติไหนในโลกนี้รึ

ลองสอนให้เขาเก่งอย่างในรายการตี10 สิ

เด็กไทยจะไปโลดแค่ไหน

เลิกเมามายเรื่องเด็กเก่งต้อง แพทย์ วิศวะ เท่านั้นเสียที

ประเทศนี้ต้องการเด็กเก่งทุกสาขาอาชีพ

โปรดเฉลี่ยความเก่ง ความดี. ความงดงาม

ไปทุกๆศาสตร์ทุกสาขา

เลิกดื้อตาไสกันเสียที พวกผู้ใหญ่ตาถั่ว..

รีบๆหน่อยนะ..

ก่อนที่จะไม่มีเด็กให้มาสอน มาโรงเรียน

ตอนนี้แยู่ในช่วงน้องเมย์ กระหึ่ม
ใครๆกผ้มามะรุมมะตุ้ม
แต่ถ้ามองย้อยกลับไปถึงที่มา
จะเห็นว่า.. ลูกคนงานในโรงงานทำขนมจนๆจากร้อยเอ็ด สู้ชีวิตจนตัวเป็นกลั่น บังเอิญลูกได้รับโอกาสดี มีคนตระหนักถึงอนาคตเด็กๆ จัดให้เล่นกีฬา หาครูอาช่วยฝึกสอน เด็กได้ใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ ทำงานช่วยพ่อแม่ วิ่งเล่นอยู่ในสายตาพ่อแม่ ฝึกเล่นกีฬาตามที่ชอบ

การฝึก การแข่งขัน การก้าวเดินของชีวิต
ก้าวไปตามขั้นบันได ที่ละขั้นๆ
เพียงอายุ 18 ปี ก็สร้างชื่อกระฉ่อนโลก
พูดมากไปก็เท่านั้น
ยกตัวอย่างที่ใครๆก็รู้อยู่แล้วมาทำไม?
นั่น นะ สิ เขียน ทำ ไม วะ
อ๋อ พื้น ที่ นี้ เป็น เฟสบุกค์ วิทยา ครับผม

อิ อิ

Cr:: S. Pratchayapruet

-------------------

นั่นสิ มันคือ Tablet or Tab-less

เสี่ยตันแนะ:: ถามคำถามไม่ต้องเสียตังค์

เสี่ยตัน แนะนักเรียน นักศึกษา นักธุรกิจ:: ถามคำถามไม่ต้องเสียตังค์


* การเเสวงหาประสบการณ์จากผู้รู้ เป็นทางลัดที่ไม่มีต้นทุน

* เอ่ยปากถามเมื่อไม่เข้าใจ ก่อนทำธุรกิจทุกครั้ง ผมจะศึกษาหาข้อมูลอย่างละเอียด

* สำหรับผม แหล่งข้อมูลที่มีค่ามากที่สุดคือการถามจากผู้มีประสบการณ์

* ผมไม่ได้ถามว่าทำอย่างไรจึงประสบความสำเร็จ

* เเต่คำถามไม้ตายของผมคือ ปัจจัยอะไรบ้างที่ทำให้ล้มเหลว

* รู้ข้อสำคัญนี้จะได้ป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นกับเรา

* แค่กล้าถาม ก็ได้ทางลัดช่วยปิดประตูความล้มเหลวลงได้อีกหนึ่งบาน

ตัน อิชิตัน.
::ไทยรัฐออนไลน์ โดย ตัน อิชิตัน 2 มกราคม 2556;
================

================

* สอนครู ให้แนะให้นักเรียนรู้จักคิด รู้จักถามนอกกรอบ 

* กล้าคิด กล้าทำในสิ่งที่ท้าทายความสามารถ (ทำสิ่งที่ดีมีประโยชน์)

* อย่าบอกว่า ทำไม่ได้ แล้วก็จบ

* กล้าถาม กล้าคิดว่า ทำอย่างไรถึง ทำได้ .. มันท้าทาย